Bij de uitvoering van herstelmaatregelen voor de natuurkwaliteit in Nederland overheerst van oudsher een systeemecologische benadering waarin de respons van de vegetatie centraal staat. Dat heeft voor zeldzame plantensoorten aantoonbaar succes gehad. Voor de bedreigde fauna is de aandacht weliswaar sterk toegenomen, maar blijft het herstel nog achter. Dit komt deels doordat er voor dieren (nog) meer op landschapsschaal naar habitatkwaliteit moet worden gekeken dan voor planten. Zeker voor bedreigde soorten is die kennis nog niet toepasbaar gemaakt voor het beheer.
